Mroczne Miasto cię przyzywa...

            Ciemna, burzowa noc roku pańskiego 1764. Farma niedaleko miasteczka Gotham. W wilgotnej piwnicy grupa odzianych w długie szaty mężczyzn odprawia czarną mszę. Przyzywają demona, by był na ich rozkazy. Na okrytym suknem stole leży młoda kobieta. Właściciel farmy, Jakub Stockman, unosi nad nią rytualny sztylet - krew ofiary ma uczynić demona posłusznym...

            Tak oto wygląda początek jednej z najmroczniejszych historii o Człowieku-Nietoperzu, wydanych w latach dziewięćdziesiątych przez TM-Semic. Tym razem wyzwanie obrońcy Gotham  rzuca Riddler, ale jego cele są niejasne – nawet jak na niego – a działania nie odpowiadają typowemu modus operandi. Ratowanie Batmana przed własnymi ludźmi mówi samo za siebie. Czego Zagadka chce od Nietoperza? Co jest na końcu tego labiryntu, przez który prowadzi bohatera? Pozwolę sobie nie odpowiadać na te pytania.

            Autorem niniejszej opowieści jest Peter Milligan. Muszę przyznać, że stworzony przez niego klimat zdecydowanie trafia w moje gusta. Ma on coś ze starych horrorów o przyzywaniu duchów, które wymknęło się spod kontroli. Największe wrażenie robi na mnie chyba niepewność Mrocznego Rycerza. Zna Riddlera, wie czego się po nim spodziewać, ale i tak odczuwa niepokój. Super-bohater odrysowany jest bardzo ludzko. Podświadomie wie, że coś jest nie tak i wciąż towarzyszy mu poczucie, że jest obserwowany. Napięcie budowane ze strony na stronę, prowadzi czytelnika do zaskakującego finału i pięknego, nawet nieco wzruszającego zakończenia.

            Jeśli chodzi o stronę wizualną to rysunki Kierona Dwyera doskonale wzmacniają atmosferę opowiadanej historii. Choć Dwyer raczej nie jest artystą mocno związanym z Batmanem, to jego rysunki doskonale tutaj pasują. Zresztą obaj panowie mają skłonność do psychodelicznych i alternatywnych tytułów.

            Żeby nie było idealnie, komiks ma też swoje mankamenty. Część z nich zawiera się w konwencji, która pozwala Riddlerowi na korzystanie z samosterujących się pojazdów czy jeszcze bardziej zaawansowanych technologicznie... Hmm... Chyba androidów... Jakoś zawsze gryzło mi się to z gotyckim obrazem samego Gotham. Inne mankamenty wynikają ze braku doświadczenia ze strony polskiego wydawcy. Mamy więc sporo literówek i brak zdecydowania w tłumaczeniu, skutkiem czego, główny antagonista ciągle przedstawiany jest jako "Riddler-Zagadka". Trzeba jednak pamiętać, że TM-Semic stawiało wówczas pierwsze kroki i rozumiem, że mogli nie mieć pewności, jakie nazewnictwo będzie lepsze dla polskiej edycji.

            Tak czy inaczej Batman, którego tytuł na okładce brzmi Na ulicach gdzie życie trwa jest kawałkiem świetnej historii. Jednej z moich ulubionych spośród starej polskiej edycji.

Stopka:
Rok wydania: 1991
Tytuł: Batman: Na ulicach gdzie życie trwa
Scenariusz: Peter Milligan

Rysunki: Kieron Dwyer

Nakopię ci do de!

      Dawno, dawno temu, gdy byłem jeszcze dzieciakiem zaczytującym się komiksami, marzyłem o tym, by być jak ci wszyscy superbohaterowie: Posiadać super-moce, walczyć z przestępcami i mieć klatę jak szafa trzy-drzwiowa. Wyszło z tego tyle, że nadal czytam komiksy. Nie żałuję - miałem fajne dzieciństwo.

     No, dobra. Ale co by się stało, gdyby ktoś naprawdę postanowił wdziać maskę, wyjść na ulicę i siać sprawiedliwość? Cóż... O ile nie byłby wyszkolonym komandosem, zapewne ktoś skopałby mu tyłek.

     Dokładnie tak, jak tytułowemu bohaterowi komiksu Kick-Ass. 

    Dave Lizewski jest nastolatkiem, nie różniącym się od całej masy innych nastolatków. Jak sam o sobie mówi nie jest ani klasową ofermą, ani klasowym geniuszem, ani klasowym kimkolwiek. Typowy, amerykański "everyman", w jego przypadku określenie na wyrost. Aż pewnego dnia sfrustrowany, zmęczony przeciętnością swego żywota, samotnością i kto go tam wie czym jeszcze, zakłada maskę i wychodzi na ulicę.

     Kick-Ass nie jest bohaterem, jakiego znacie z komiksów. Nie ma fajnego stroju, tylko kupioną na eBayu piankę do nurkowania. Nie chce nikogo pomścić czy też rozprawić się ze złem tego świata. Chce zwyczajnie zaistnieć. Chce być popularny i mieć tysiąc przyjaciół na MySpace (gdy powstawał komiks to właśnie był najpopularniejszy serwis społecznościowy). Jest bohaterem szytym na miarę młodzieży XXI wieku. I nie mówię tego w sposób pejoratywny. Ma takie same upodobania i takie same problemy, co daje młodym ludziom kogoś z kim mogą się utożsamiać. W fabule pojawiają się też inni "superbohaterowie". Jednych bardziej zajmuje walka z przestępcami, innych - lans. Do tej pierwszej kategorii zaliczają się Hit-girl i Big Daddy - absolutne perły tego tytułu.

     Mark Millar, twórca historii o Davie Lizewskim nie jest u nas zbyt popularny. Pisał scenariusze między innymi do Ultimates i Wolverine: Wróg publiczny. Jest również twórcą serii Wanted, na podstawie której powstał film z Angeliną Jolie. W efekcie pracy nad Kick-Ass, wyszedł mu prawdziwy majstersztyk. W tym komiksie niemal wszystko jest inne niż byśmy oczekiwali po historii o superbohaterach, a dialogi zwyczajnie rozkładają na łopaty.

     Za oprawę wizualną Kick-Assa odpowiada John Romita jr. Pisałem o nim ostatnio, przy recenzji Daredevil: The Man without Fear. Kreska zdecydowanie różni się od tej, którą mogliście podziwiać w przygodach czerwonego diabła (parę latek minęło), ale wcale nie zmieniła się na gorsze. Jest taka, jakiej ta opowieść potrzebuje: dynamiczna, bardzo kolorowa, ale wciąż bardzo charakterystyczna. Romitę juniora można lubić, bądź nie i choć jego X-meni nie przypadli mi do gustu, uważam, że jest świetny.

     Trudno pisać o komiksie Kick-Ass, bez porównania go z filmem, który ukazał się w 2010 roku. W mojej skromnej opinii, w zestawieniu z oryginałem film wypada cieniutko. Nie twierdzę, że sam w sobie jest zły, jest tylko trochę zbyt przerysowany, zbyt superbohaterski i mniej gorzko-szczery niż komiks. Poza tym – jak wiadomo – w telewizji (i kinie) pewnych rzeczy pokazywać nie wolno, a w komiksach już owszem. I choćby tylko dzięki temu komiksowy Kick-Ass kopie tyłek, a filmowy nie.

     Mnie historia (nie)superbohatera, Dave'a Lizewskiego, wciągnęła bez reszty. Zarwałem kawałek nocki, by przeczytać całe grube tomiszcze, na które składa się osiem części tej szalonej historii. Nie żałuję ani minuty.

Stopka:

Tytuł: Kick-Ass

Scenariusz: Mark Millar

Rysunek: John Romita jr.

Tłumaczenie: Robert Lipski